Цасны ирмэг хацар зүсэм хатуу мөсөн ширхгээр нүүр лүү ороолгож, аглаг тайгын гүнд төөрөхөд хүргэв. Галдан гуай хэдэн үхрийнхээ эрэлд яваад замаа алдаж, өвлийн харанхуйтай золгосон нь энэ. Өтгөн ширэнгэ дунд ганц нэгээрээ үлдсэн орос дүнзэн байшинг олж харахдаа тэр баярлах атлаа дотор нь нэг л таагүй хүйт оргиж билээ. Энэ байшин олон жилийн өмнө анчдын хоргодох газар байсан ч одоо бол хэн ч ойртдоггүй, "эзэнтэй" гэгддэг газар байсан юм.
Тэрээр морио уяад, хаалгыг нь арайхийж татан дотор орлоо. Дотор бүгчим, чийглэг бөгөөд зэрлэг амьтны үнэр ханхална. Галдан гуай халаасандаа байсан ганц хайрцаг шүдэнзээ гаргаж, зууханд байсан хэдэн хуурай мөчрийг асаав. Гал бадарч эхлэхэд түүний бие тавирч, нойр нь хүрч эхлэв. Гэвч гадаах шуурганы дуугаар бус, харин байшингийн дээвэр дээр ямар нэгэн хүнд зүйл хөдлөх шиг чимээ гарахад тэр цочсон юм.
Галдангийн сэтгэлд нутгийнхны хэлэлцдэг "хүн гөрөөс" буюу Алмасын тухай яриа зурсхийн орж ирэв. Хүмүүс үүнийг зүгээр л домог гэж боддог ч, хангай дэлхийн гүнд юу ч байж болдгийг настай хүн сайн мэднэ. Гэтэл хаалга аажмаар нээгдэж, хүйтэн жавар өрөөн доторх дулаан агаарыг зүсэн орж ирлээ. Галдан гуай галын дэргэд хөшиж орхив. Босгон дээр хүнийх гэмээргүй асар том, үсэрхэг биетэй амьтан зогсож байлаа. Түүний нүд нь галын гэрэлд гялалзаж, амьсгал нь халуун уур болон замхарна.
Энэ бол эмэгтэй Алмас байлаа. Түүний харц зэрлэг араатных шиг догшин биш, харин сониуч, магадгүй ямар нэгэн зүйлд цангасан мэт гунигтай байв. Галдан гуай айсандаа хөдөлж ч чадсангүй. Алмас түүн рүү аажмаар дөхөж ирэхэд түүний биеэс ялгарах халуун илч, зэрлэг байгалийн үнэр бүх өрөөг дүүргэв. Тэр амьтан Галдангийн хажууд ирж суугаад, түүний үүрч явсан булган малгайг нь том гараараа зөөлөн хүрч үзэв. Түүний арьс барзгар боловч халуун байлаа.
