Тэр өдөр бэлэг авч нөхрийн ажил тарахыг дөхүүлж байгаад хоёулаа ээжүүдээ баярлууллаа. Элдэв гадуур болзоогүй тул гэртээ харих замдаа хоёулаа жоохон алхая гэнэ. Алхаад л байлаа бараг таван километр. Гэнэтхэн гэдэн хөдөлж том том алхлан машинд дээрээ ирэн гэрийн зүг явав.
Замдаа хэн нэгэнтэй -Болж байна уу? гээд утсаар яриад байх юм. Гэртээ ордогийн даваан дээр нүдээ боолгочих гэнэ. Би нөгөө их юм сандагаараа зүгээр л боолгож орхилоо.
Гэртээ оронгуут нэг л халуу дүүгих шиг. Боолтоо авахаас өмнө нэг хоёр хүн зөрөөд өнгөрөх шиг боллоо. Ингээд нөхөр намайг дагуулан том өрөө хавьд орлоо. -Түр хүлээгээрэй! гээд өөр өрөө рүү орчихлоо. Би угаас үнэнч зантай тул завсараар нь ч хараагүй.
Тэгтэл араас тэврээд нүдний боолтыг минь авч хаялаа.
Эргээд хартал: -Ээ гэгээ минь! Нөхөр маань савхин дотоож өмчихсөн намайг дайлах хоол унд ширээ дүүрэн, гэрээр нэг сарнайн дэлбээ, энд тэнд асаасан анхилам лаа, ваннд тоссон далайн давс, сарнай дүүрэн ваннтай ус. Гайхалтай…
Нөхрөөсөө ичих ч шиг. Хоол идэх сонирхол нэг их төрсөнгүй “нөгөө ажил”бодогдоод.
Тэгтэл босч ирээд намайг тэврэн сарнайтай ванндаа орууллаа. Намайг ваннд илж таалж, вино шимүүлж, сарнайгаар тоглох шиг жаргааж билээ. Ванн дотор миний нууцгайг зөөлөн илж оролдож эхлэхэд биеэр нэг ер бусын цахилгаан гүйдэл гүйх шиг. Заримдаа би түүнийг улиг болсон нэг хэвээрээ битгий байгаасай гэж боддог байсан.
Ядарч ядарч ирээл дээр гараад хэд хөдлөөд л дуусдаг байлаа. Гэхдээ өнөөдөр бол үгүй юм шиг байна. Уснаас гарч амжаагүй байхад ванны өрөөнд бид хоёр...
