Дэрэм ачаагаа ачиж хоноод өглөө гарахын өмнө хашир жолоочийн сурсан зангаар тос, шатахуун, татлага, дугуй гээд юм бүхнээ нямбайлан шалгаж дуусаад бүхээг рүүгээ тонгойн замын хүнс, пүүгээ тэргүүтнээ эвцүүлж зогстол ард нь, -Ах аа! Сайн байна уу? гэх эмэгтэй хүний дуунаар эргэж харвал 20 лав хүрээгүй байлтай булцгар шар охин зогсож байв. Дэрэм хажуудах модон хайрцаг руу нь хяламхийн харснаа төвөгшөөж байгаагаа үл нуун хайнгадуухан хариу мэндлээд хийж байсан юмаа үргэлжлүүлэв.
Нөгөө охин, -Ах аа, таныг Архангай явах юм гэж сонслоо, та намайг аваад явахгүй юу? Энэ хайрцагнаас өөр ачаа бараа байхгүй. Сургууль тараад гэртээ харин гэж унаа эрж явна гэж учирлахад Дэрэм, -Би гарахдаа хүн авна гээд хэлчихсэн. Ер нь зуур замд айл хунараар орох ажилтай. Ийм яаруу, гэрээ санасан хүний аяар явж чадахгүй.
Ачаа хүнд, замд шавар шалбааг ихтэй гэж шалтаглав. Уг нь тэр ганцаар гарах гэж байгаа бөгөөд хүн дайгдахаас тээршээхдээ л ингэж хэлсэн байлаа. Юмаа янзалж дуусаад явах гэтэл нөгөө охин гуйгаад ер салах янзгүйд Дэрэм дургүй ч гэсэн бас өрөвдөж авч явахаар болов. Охины нэрийг Цэцэглэн гэх агаад нүдээр олзломгүй сүрхий яриа хөөрөөтэй, аманцардуу бололтой, танилцангуут л нүүр хагарч Дэрэмээс зам зуур элдэв зүйл асууж, өөрөө амандаа орсноо шулганан ярьж явах нь бас ч зугаатай аятайхан санагдаж байлаа. Гэвч түүнийг Дэрэм эр хүний хувьд шохоорхох сэтгэл төрсөнгүй. Дэрэмийн хамгийн бага дүү нь мөн энэ үе насных болохоор тэр л сэтгэхүйгээр ахархуу байдлаар харилцаж явлаа. Дэрэм одоо 37 настай. Арав гаран жил жолоо мушгихад авгай хүүхний адал учрал тохиолдож байсан нь цөөнгүй ч эм сүвтэй болгоны элдүүрийг хангахын төлөө хамгаа хайрлахгүй зүтгэгчдийн тоонд орохооргүй хэдийд, хэнтэй… гэдгээ мэддэг хашир “анчны” нэгээ. Бүрий болох үед тэд нэгэн намагтай хөндийн эхэнд хүрч зогсов. Бороо элбэгтэй ийм цагт шөнө байтугай өдөр туулахад бэрх учир Дэрэм эндээ хоноглохоор шийдлээ. Энэ тухайгаа Цэцэглэнд хэлбэл дурамжхан шинжтэй, үг яриа нь татуураад эхлэв. Тэр хоёр хүнсээ задлан цай хоол хийж идэж уугаад унтахаар болоход Дэрэм Цэцэглэнг бүхээгэнд багталцахаараа яаж ийгээд өглөө болгоё гэсэн боловч тэрээр өөрөөс нь их л болгоомжилж байгаа бололтой. -Дулаахан, сайхан байна. Би гадаа, ачаан дээр чинь унтая, надад хучлага дэвсгэр хийх юм байгаа гээд юмаа авч тэвшин дээр гарав.
Дэрэм түүнд: -Шөнө бороо орж магадгүй гэж анхааруулсан боловч Цэцэглэн шийдвэрээ өөрчилсөнгүй. Дэрэм, өөрөө ч дээр гарч унтдаг байж уу гэж бодсоноо замд дайгдсан аль хүний аяыг тааруулж тух алдаж байхав гэсэн гэдэн санаа нь дийлж төдөлгүй өдрийнхөө алжаалд автан нойрны ертөнцөд шилжлээ. Шөнө дундын үед ямар нэгэн чимээнээр сэрж гэрэл асаавал гадаа бороо шаагиж шалба норчихсон Цэцэглэн бүхээгний нь цонхыг балбаж зогсоно. Тэрхэн зуур Дэрэм Цэцэглэнг орой өөрөөс нь болгоомжлоод байсныг санан “бас их хүүхэмсүү” гэж бодсоноо хаалгаа тайлаад зориуд царай өгөлгүй,
-Би хэлээгүй юү, бороо орноо гэж. Дүү охин нойтон хувцаснуудаа бүгдийг тайлж наанаа тавиад өвөрт орвол ор. Ах нь чамайг яав л гэж. Тэгэхгүй бол наад хувцаснууд чинь хамаг юм норгочино гэв. Цэцэглэн хэсэг тээнэгэлзсэнээ их даарсан байртай хувцсаа тайчин бүхээгт орж ирэхэд Дэрэм, -Наад хөхөвч, агтавчаа ч тайл, чи чинь бүр хуурай юмгүй болоо шив дээ гэхэд Цэцэглэн, -Тэгвэл та гэрлээ унтраа л даа гэв. Гэрэл унтрангуут Цэцэглэн эхээс төрсөн биенийх нь эмзэг хэсгийг халхалж байсан тэр ёс төдий хувцаснуудаа тайчин өвөртнь шурган орж ирлээ. Түүний бие хүйтэн, нойтон бас даарснаасаа дагжин чичрэх ажээ. Давчуухан сандал дээр зассан орон дотроо Цэцэглэнг багтаах гэж түүнийг цээж рүүгээ шахаж тэвэрлээ. Цэцэглэн ч түүнд наалдан хэвтлээ. Түүний үс хэдий нойтон ч эмэгтэй хүний тэр гэмээргүй өвөрмөц сайхан үнэр ханхалж Дэрэмийн цээжийг томбогор хоёр хөх нь гижигдэн хүрэлцэхүй өдрийн турш өдөөгдөөгүй өнөөх айхтар сэрэл тачаал үүсэж бүх биеийг нь эзэмдэн...
