Манай нөхөр Ганбаа нэг л тогтворгүй, утсаа оролдож хэсэг сууснаа "Манай нутгийн нэг дүү хүүхэн хотод ажил хайгаад ирж. Очих газаргүй, жаахан төөрөөд байгаа бололтой. Гэртээ авчирч хоол цай идэнгээ зөвлөгөө өгөх үү?" гэж асуув. Би ч цайлган зангаараа "Тэгэлгүй яахав, нутаг усны хүн гэдэг элэгтэй байдаг юм. Авчраад хоол хийж өгье" гээд баяртай зөвшөөрлөө.
Удалгүй Ганбаа нэгэн залуухан, цэвэрхэн хувцасласан хүүхэн дагуулаад ирэв. Туяа гэх тэр бүсгүй их л даруухан, хааяа нэг Ганбаа руу ч юм уу, над руу ч юм уу хараад ичингүйрэн инээмсэглэнэ. Би түүнийг хөдөөнөөс ирсэн, хот газар таних хүнгүй яваа гэж бодоод хамгийн сайн гэсэн хоолоо хийж, бүр цайныхаа дээжийг аягалж барив. Туяа "Аниа, та ёстой гоё хоол хийдэг юм байна" гэж хэлээд их л идэвхтэй идэж байлаа. Тэр хоёр манай зочны өрөөнд нутгийнхаа сонин хачин, хэн нь хаана яваа зэргийг ярьж, заримдаа чанга чанга инээлдэж байв. Би ч гал тогоондоо аяга тавгаа угааж, "Нөхөрт минь ярих хүн байгаа нь яамай даа" гэж бодоод дотроо баяртай байлаа.
Тийм л нэг амгалан өдөр байсан. Гэвч нэг зүйл сэтгэлд сэжиг төрүүлж эхлэв. Туяаг явах үед Ганбаа хэтэрхий их хичээнгүйлэн "Би гаргаад өгье, такси барьж өгөхгүй бол болохгүй" гээд гараад явчихав. Такси барьж өгөхөд арван минут л хангалттай. Гэвч тэр бүтэн цаг гаруй алга боллоо.
Түүнээс хойш Туяа манайхаар маш ойрхон ирж очдог болов. "Ажил олдсонгүй, та хоёроосоо л асуух гэж ирлээ", "Энэ бичиг баримтыг яаж бөглөх вэ?" гэх мэт шалтаг мундахгүй. Би ч нөхөртөө итгэдэг байсан болохоор "Нутгийн дүү нь юм чинь" гээд л өнгөрөөдөг байв. Гэтэл нэг өдөр манай хүүхэд аавынхаа утсаар тоглож байгаад санамсаргүй нэг зурвас нээхийг би харчихав.
