Хүний амьдрал гэдэг бодож төлөвлөснөөр болдоггүй, ердөө ганцхан хоромд, ганцхан тэнэг шийдвэрээс болоод орвонгоороо эргэчихдэг юм байна. Намайг Тулга гэдэг. Одоо надад үлдсэн зүйл гэвэл зөвхөн харамсал, бас хэнд ч хэлж зүрхлэхгүй тэр нэгэн шөнийн хүнд ачаа. Би энэ түүхийг хэн нэгэнд гайхуулах гэж биш, харин дотор минь өмхийрч байгаа тэр нууцыг ядахдаа цаасан дээр гаргаж, сэтгэлийнхээ өчүүхэн хэсгийг ч болохноо чөлөөлөхийг хүссэндээ хүүрнэж байна.
Тэр өдөр баасан гараг байлаа. Найз бид хоёр ажлын дараа ганц нэг пиво уухаар тохиролцов. Миний хамгийн сайн найз Баяраа. Бид арван жилийн нэг ширээний найзууд, нэгнийхээ амьдралын бүхий л жаргал зовлонг мэднэ. Тэр өдөр Баяраагийн сэтгэл санаа жаахан тааруу, ажил дээр нь асуудал гарсан гээд бид хоёр төлөвлөснөөсөө арай илүү уучихсан юм. "Ганц татъя" гэсэн яриа маань шөнийн нэг цаг гэхэд вискиний хоосон шил, согтуу хоёр хүний яриа болон хувирсан байв.
Баяраа эхнэр Анутайгаа суугаад таван жил болж байгаа. Тэднийг харахад үлгэр жишээ хосууд шиг боловч сүүлийн үед харилцаа нь жаахан хөндийрөөд байгааг Баяраа надад хэлдэг байсан. Би ч ганц бие хүн болохоор тэр бүгдэд нь зөвлөгөө өгч чадахгүй ч, зүгээр л сонсдог байлаа. Гэтэл тэр шөнө бид хоёр хэтэрхий их согтож, такси барин тэднийх рүү явахаар болсон юм. Уг нь би гэртээ харих ёстой байсан ч Баяраа "Манайд очиж нэгийг татъя, Ану унтаж байгаа, асуудалгүй" гэж зөрүүдэлсээр намайг дагуулаад явсан.
Тэднийд очиход шөнийн хоёр цаг өнгөрч байлаа. Гэр нь харанхуй, чимээгүй. Бид хоёр гал тогооны өрөөнд нь орж, хөргөгчнөөс нь дахин ганц нэг пиво гаргаж ирэв. Согтуу хүний араншингаар чанга чанга инээлдэж, хуучны түүхүүдээ ярьж суусаар... Гэнэт унтлагын өрөөний хаалга нээгдэж, Ану гарч ирлээ. Тэр унтлагын нимгэн халаттай, нүд нь нуухтсан, нойрмог харагдаж байв.
— Та хоёр чинь одоо хэдэн цаг болж байхад ингэж байдаг юм бэ? Баяраа, чи согтчихсон байна шүү дээ, гэж тэрээр бухимдсан өнгөөр хэллээ.
Баяраа "Миний найз ирчихээд байна, зүгээр ээ" гэж хэлээд босох гэтэл хөл нь орооцолдоод сандал дээрээ буцаад уначихсан. Тэгснээ удалгүй ширээ налан унтаад өгөв. Согтолт нь дээд цэгтээ хүрсэн байж. Би яах ч учраа олохгүй, "За, Ану би одоо явлаа, уучлаарай" гэж хэлээд босох гэтэл толгой эргээд, дотор муухай оргив.
Ану намайг хараад санаа алдан "За за, чи ийм байж хаашаа явах вэ дээ. Наад захын буйдан дээрээ хэвт. Би Баярааг орон дээр нь оруулъя" гэв. Би түүнд туслан Баярааг чирсээр унтлагын өрөөнд нь оруулж хэвтүүллээ. Тэр дороо л хурхираад явчихсан.
Би зочны өрөөний буйдан дээр суугаад хэсэг амьсгаа авлаа. Дотор харанхуйлж, орчин тойрон эргэлдэнэ. Ану гал тогоо руу орж надад ус авчирч өгөв. Тэр миний дэргэд суугаад "Та хоёр үргэлж л ингэх юм. Надад хэцүү байдгийг Баяраа ерөөсөө ойлгодоггүй" гэж намуухан хэллээ.
Яг тэр мөчид агаар өөрчлөгдөх шиг болсон. Өрөөний бүдэг гэрэлд Анугийн гомдол дүүрэн нүд, тэр нимгэн халатны цаанаас цухуйх мөр... Согтуу тархи минь ажиллахаа больж, зөвхөн анхдагч зөн совин л үлдсэн байв. Би түүнийг өрөвдөх шиг, эсвэл өөрийгөө хянах чадваргүй болсон уу, мэдэхгүй.
— Уучлаарай, Ану... Бид хоёр үнэхээр хэтрүүлчихэж, гэж би хэлээд түүний гар дээр гараа тавьчихлаа.
