Намайг Тэмүүлэн гэдэг. Хорвоо ертөнц гэдэг заримдаа хэний ч санаанд оромгүй, хамгийн нарийн төвөгтэй замаар биднийг хөтөлдөг юм шиг. Одоо миний хэлэх гэж буй түүх хэн нэгэнд ёс зүйгүй, хэн нэгэнд гаж, магадгүй заримд нь жигшим санагдаж магадгүй. Гэвч энэ бол миний, бидний туулж буй бодит үнэн.
Жаргал бид хоёр үеэлүүд. Манай аав, түүний ээж хоёр төрсөн ах дүүс. Бага байхаас л бид хоёр зун болгон хөдөө эмээгийндээ хамт өнждөг, нэг нэгнээсээ алхам ч холдохгүй тоглож өссөн. Жаргал надаас гурав дүү. Туранхай бор охин миний араас "Тэмүүлэн ахаа" гээд л шогшиж явдаг сан. Гэвч цаг хугацаа өнгөрч, хүүхэд насны гэнэн тоглоом хэзээ насанд хүрэгчдийн төвөгтэй харилцаа болон хувирсныг би өөрөө ч анзаараагүй юм.
Одоогоос гурван жилийн өмнө бид хоёр хотын төвд тусдаа амьдардаг байхдаа буцаж ойртсон юм. Тэр үед Жаргал оюутан болж хотод ирээд удаагүй, харин би дөнгөж ажлын талбарт хөл тавьж байлаа. Гэр бүлийн цугларалт, баяр ёслолоор уулзахдаа бид бие бие рүүгээ харах хараа маань өөрчлөгдсөнийг мэдэрч эхэлсэн. Энэ бол зүгээр нэг ах дүүгийн хайр биш, харин эрэгтэй, эмэгтэй хүний хоорондох татах хүч байлаа.
Эхэндээ би өөрийгөө буруутгаж, "Энэ чинь чиний дүү шүү дээ, Тэмүүлэн. Чи юу бодоод байна вэ?" гэж дотоод хүнтэйгээ тэмцэлддэг байв. Гэвч хүний сэтгэл зүрх гэдэг тархины тушаалыг тэр бүр дагадаггүй эд аж. Нэгэн бороотой үдэш Жаргал манайд хичээлээ хийхээр ирээд, гадаа айхавтар аянга цахиж, тэр шөнөдөө манайд хонохоор болов.
