Бид хоёр үерхээд хоёр жил гаруй болсон. Хамт амьдардаггүй ч гэлээ, миний түлхүүр түүнд, түүнийх надад бий. Ажил тарах болгонд нэгнийхээ гэрт цугларч, оройн хоол хийж идэнгээ маргаашийн төлөвлөгөөгөө ярьдаг байлаа. Тэр надад хамгийн дотно, хамгийн итгэлтэй хүн минь байв.
Гэтэл гурван сарын өмнө тэр гэнэтхэн "Солонгост магистрт сурахаар боллоо" гэх мэдээгээр намайг цохисон. Сэтгэл нэг л сонин болсон ч, ирээдүйг нь бодоод дэмжихээс өөр арга байгаагүй. Нисэх онгоцны буудал дээр би түүнийг нулимс дуслуулан үдэж өгөхдөө "Хурдан ирээрэй, би хүлээнэ шүү" гэж хэлээд хоцорсон юм. Түүнээс хойш бид өдөр бүр видео чатаар ярьдаг байлаа. Гэхдээ сүүлийн нэг сар тэр камераа асаахаа больж, "Интернэт муу байна, хичээл ихтэй ядарч байна" гэх шалтаг тоочих болсон билээ.
Өнгөрсөн долоо хоногт би нэгэн хачирхалтай зүйл анзаарав. Эрдэнэжаргалын явуулсан зурагных нь ард харагдах ханын цаас, хөшигний хээ нь Солонгос байр биш, харин манай хотын нэгэн шинэ орон сууцны интерьерийг санагдуулаад байлаа. Сэтгэл дотор нэг л сэжиг төрж, зүрх түгшиж эхлэв.
