Одоо энэ түүхийг эргээд санахад хоолой дээр нэг юм тээглэх шиг болдог ч, тухайн үедээ би өөрийгөө хамгийн зөв замаар явж байна гэж итгэж байлаа. Хүн гэдэг амьтан сэтгэл зүрхнийхээ шархыг нөхөхийн тулд заримдаа дэндүү өрөвдөлтэй, бүр инээдтэй гэмээр үйлдэл хийдэг юм билээ.
Бид хоёр долоон жил хамт амьдарсан. Гэр бүл болоход ердөө л ганцхан алхам дутуу байлаа. Гэтэл нэг л өглөө Тэмүүн надад "Өөр хүнд хайртай болчихлоо" гэж хэлээд хаалга саваад гараад явчихав. Тэр эмэгтэй нь надаас залуухан, магадгүй надаас илүү эрч хүчтэй нэгэн байсан байх. Гэхдээ миний хамгийн их гомдсон, бас шөнөжин өөрийгөө мөлжиж бодсон зүйл бол түүний найздаа хэлсэн ганц өгүүлбэр байлаа. Санамсаргүй байдлаар утасных нь чатыг нээж үзэхэд "Аниртай байхаар нэг л уйтгартай, ор хөнжлийн ажил нь хүртэл яг л тогтсон хуваарийн дагуу юм шиг мэдрэмжгүй болчихож. Харин энэ охинтой байхад би өөрийгөө амьд байгаагаа мэдэрдэг" гэж бичсэн байсан.
Тэр өгүүлбэр миний эмэгтэй хүний бардам занг зүүгээр хатгах шиг л болсон. Би тэр шөнө толинд өөрийгөө удаан харав. "Би уйтгартай гэж үү? Би мэдрэмжгүй гэж үү?" гэх асуулт толгойд эргэлдсээр... Тэгээд л би маш тэнэг, гэхдээ тухайн үедээ туйлын логиктой санагдсан шийдвэр гаргав.
