“Үнэ тогтоогдсон бие, үнэ цэнтэй хайр”
Намайг Саруул гэдэг. Хотын төвийн нэгэн хуучин угсармал байрны түрээсийн өрөөнд би ганцаараа амьдардаг. Өглөөний нар цонхоор тусахад би дөнгөж хөнжил рүүгээ шургаж, хүмүүс ажилдаа гарахад би зүүдний ертөнцөд хөл тавьдаг. Миний амьдрал нар жаргахаас наран мандах хүртэлх тэрхүү завсарт, гэрлийн гялбаа, үнэтэй сүрчигний үнэр, харь элгийн эрчүүдийн хүсэл тачаал дунд өрнөдөг.
Би биеэ үнэлдэг. Энэ өгүүлбэрийг чангаар хэлэхэд хоолой дээр нэг зүйл тээглэдэг байсан үе ард хоцорчээ. Одоо бол энэ нь зүгээр л ажил. Идэх хоол, өмсөх хувцас, гоо сайхны бүтээгдэхүүн, энэ бүхэн миний өөртөө өгөх шалтаг минь болдог. Шөнө бүр би өөрийгөө цагаар зарж, бусдын түр зуурын таашаалыг санхүүгийн тогтвортой байдлаар сольж ирсэн юм. Гэхдээ сүүлийн хэдэн сар миний тогтсон тэр хүйтэн, хөндий ертөнцөд нэгэн ан цав гарсан. Түүнийг Тулга гэдэг.
Бид хоёр сарын өмнө нэгэн кафед газарт санамсаргүй танилцсан юм. Тэр өдөр би ер бусын ядарсан байсан бөгөөд унтахын өмнө халуун кофе уухаар шийдсэн байлаа. Тэр хажуугийн ширээнээс над руу инээмсэглэж, "Та их уйтгартай харагдаж байна" гэж хэлснээр бидний яриа эхэлсэн. Тулга програм хангамжийн инженер. Тэр ухаалаг, төлөв даруу, бас дэндүү гэнэн. Тэр миний шөнийн амьдралыг мэддэггүй. Намайг нэгэн рекламны агентлагт график дизайнер хийдэг, шөнөдөө оройтож суудаг гэж боддог. Би энэ худлыг түүнд итгүүлчихсэн, магадгүй өөртөө ч бас итгүүлэхийг хичээж байгаа байх.
Өнгөрсөн бямба гарагийн шөнө...
Миний утас чичирч, шинэ захиалга ирснийг мэдэгдлээ. Гэтэл яг тэр мөчид Тулга над руу зурвас бичив. "Саруул аа, ажил нь дуусаж байна уу? Би чамайг ажил дээрээс чинь очиж авъя. Дуртай гоймонтой шөлийг чинь идэцгээе."
Зүрх хүчтэй цохилж, алга минь хөлрөв. Би толинд харлаа. Нүүрний будаг минь хэт тод, өмссөн даашинз минь хэт богино. Энэ бол Саруул биш, энэ бол шөнийн "бүтээгдэхүүн". Би Тулгад "Өнөөдөр амжихгүй ээ, ажил ихтэй байна. Маргааш уулзъя" гэж бичээд утсаа унтраав. Дараа нь нүднийхээ будгийг арчиж хаяад, өрөөнийхөө буланд суун уйлсан. Би өөрийгөө хамгийн их үзэн ядсан мөч тэр байлаа. Түүний цэвэр ариун хайр, миний заваан нууц хоёр нэг дор орших боломжгүй гэдгийг би мэдэж байв.
Тулгатай уулзах болгондоо би нэгэн төрлийн дүрд тоглодог. Тэр намайг духан дээр минь үнсэхэд би өөрийгөө хамгийн доод цэгт очсон мэт мэдэрдэг. Тэр намайг ирээдүйнхээ тухай, хамтдаа амьдрах байшингийнхаа тухай ярихад би дотроо "Би чамд зохихгүй" гэж хашхирмаар болдог. Тэр миний гарнаас атгахад, өчигдөрхөн миний биед хүрч байсан танихгүй эрийн тослог гар, архины эхүүн үнэр бодогдож, би гараа татан авмаар санагддаг.
