Минии дүү чи почоонк бичүүлэх гэж байна уу” гэж байна. Би “Тиймээ” гэлээ. Гэтэл “Эгч нь 14 хоног амрах гэтэл мөнгө дутаад байна. Миний дүү 8 төгрөгийн почоонк бичүүлээд өгөхгүй юу” гэхэд залуу насны цагаан сэтгэлээр “За” гээд авчихлаа. Миний энэ тус дараа нь надад жаргалын хаалгийг нээж өгнө гэж огт төсөөлөөгүй юм. Тэгээд улаан хавтастай иргэний паспортыг мөнгөний хамт авч амрах эрхийн бичиг бичиж буй эмэгтэйд “Энэ миний гэр бүл” гээд өгчихлөө. Нөгөө хүүхэн гайхсан байртай надруу хараад юм хэлэлгүй бичээд өглөө.
Тэр үед л би паспортын бичилтыг хараад нөгөө гэр бүл болгосон эмэгтэй маань надаас даруй 13 эгч хүн гэдгийг мэдээд хэлсэн үгэндээ ичиж билээ. Үг дуугуй эрхийн бичиг паспортыг нь өгөөд гарч унаандаа суулаа. 40 минут орчим яваад амралтандаа ирлээ. Нийтийн бүжиг болдог зааланд шинэ амрагчидыг суулгаад өдрийн цагийн хуваарь, дотоод журам зэргийг танилцуулаад өрөөний хувиарлалт хийж түлхүүр хүлээлгэж өгч эхэллээ. Гэтэл санаандгүй “Тамир Тунгалаг хоёр” гэж дууддаг байгаа. Би гайхсандаа босож ч чадсангүй.
Юун Тунгалаг хаанаас гараад ирэв. Гэтэл тээр заалны нөгөө захаас миний почоонк бичүүлж тусалсан эгч босож ирдэг байгаа. Амрагчид бид хоёрыг сонжсон янзтай хараад л. Яах ч араггүй очиж түлхүүрээ авлаа. Шатаар дээшээ гарч байхдаа би нөгөө эгчдээ “Ийм юм болно гэж мэдсэнгүй. Одоо яах вэ эгчээ?” гэж асуулаа. Нөгөө эгч ч санаа нь зовж байгаа бололтой “Энд гэр бүлээрээ ирсэн амрагчдаас учраа хэлж гуйгаад эхнэртэй нь би нэг өрөөнд орохоос доо” гэлээ. Нусаа ч олигтой татаж чадахгуй жаахан хүүтэй гэр бүлийн өрөөнд хувиарлагдсан хүн юун л баяртай байхав дээ. Бас л ичиж байгаа шүү дээ. Өрөөнийхөө хаалгыг онгойлгоод би бүр балмагдлаа. Нэг өргөн орон дээр хоёр дэр бас ганц хөнжил байх нь тэр.
Тэр муу хөнжил нь бас өргөн бишээ. Нимгэн нарийн хөнжил. Би ч хурдан гарахын түүс үүргэвчээ өлгүүрт өлгөж орхиод найзуудынхаа өрөө рүү явлаа. Хичнээн ч удаан муушиг тоглосон юм. Нэг мэдэхэд орой арван цаг болж. Жаахан эмээж болгоомжлон өөрийнхөө өрөөнд зөөлөн явж орлоо. Ганцаар байгаа эмэгтэй хүн айж цочсондоо хашгирвал яана. Харин нөгөө эгч маань юу ч болоогүй юм шиг орыг минь ганцаар эзэгнээд унтаж байна. Надад сэрээх зүрх хүрсэнгүй. Орны бүтээлэг аваад газар дэвсээд сонсогч щинелээ нөмрөөд залуу насны гүн нойронд автлаа. Мөрнөөс хэн нэгэн татахад би сэрлээ. Нөгөө эгч маань орон дээрээс тонгойн надруу хараад “Яаж чи газар унтах вэ. Энэ чинь чиний өрөө шүү дээ” гэж байна. Би дахин гуйлагсангүй хувцасаа тайлаад оронд орлоо. Нөгөө муу нарийн хөнжил бид хоёрт хүрдэггүй. Ичиж зовсон бид хоёрын хооронд тохой шахам зай байдаг. Түүгээр нь хүйт ороод тун ч тухгүй хэвтлээ. Нэг мэдэхэд би унтжээ.
Шөнө нилээн даарсан бололтой өглөө би эхлээд сэрээд харсан нөгөө эгчтэйгээ тас тэврэлдээд...
