Ганц хүүгийн минь толгойг залгичихаад нөхөрт гарахгүй шүү чи...

Сайн байцгаана уу бүсгүйчүүдээ. Би дөнгөж л 30 нас гарч байгаа ганц биe ээж, одоо хүүтэйгээ хоёулаа амьдардаг. Нөхөр маань нас бараад ганц биеээр амьдралыг туулаад жил гаруйн хугацаа өнгөрч байна. Хүү маань аавыгаа их үгүйлж бэтгэрч байгааг нь харахаар сэтгэл өмрөөд надад маш хэцүү байх юм. Өмнө нь хань бид хоёр амьдралд маань ямар ч асуудал тулгарсан бай хоорондоо ярилцаж зөвлөлдөж байж шийдвэрлэдэг байсансан. Харин одоо бол хүүтэйгээ яг адилхан би өөрөө өнчин болсон юм шиг л санагдаж байна. Ямар ч асуудал гарсан ганцаараа шийдвэр гаргаж чадахгүй бүхий л зүйлс дээр ханийн минь түшиг тулгуур дутагдаж ганцаардах гэдэг мэдрэмжийг амсахын дээдээр амсаж сууна. Сэтгэлийн маш их шаналалтай хэцүү байхад дээрээс нь хадмууд маань дарамтлах маягтай их төвөгтэй байх боллоо. Хүү бид хоёр дээр ирэх болгондоо л одоо хүнтэй суух болоогүй шүү, хүнтэй суувал ийм тийм хүнтэй сууна шүү гээд л бүх зүйлийг минь заах маягтай. Уг нь би чинь хар багаасаа ханилсан ханийгаа алдсан хүн одоо бол юун хүнтэй суух манатай л байгаа шүү дээ. Том гарз тохиогоод дөнгөж нэг жил л болж байхад сууя гэсэн ч хэнтэйгээ суух вэ дээ. Тэгээд л өвчнийг нь эрт мэдсэн бол гээд, чи л эмнэлэг домлогоор явж сайн хөөцөлдсөнгүй гэсэн өнгө аясаар надад хандаж ярих юм. Энэ бүхэн нь надад маш их дарамт болж улам л сэтгэлийн тэнхээгүй болж амьдралд сөхрөх гээд байх шиг байна. Уг нь санаагаар болдог бол хадмууд маань намайг буруутгах биш ирээд сэтгэлийн дэм л өгмөөр байлтай. Би ч ханийгаа авч үлдэхийн тулд өөрийн чадахаас чадахгүй хүртэл, өглөөнөөс шөнө хүртэл аварч болох бүхий л зүйлсийг хийсэн гэж боддог. Маш их өр зээл тавьж эм тариагаар нь таслахгүй гэж...