Үдээс хойш гурван цагийн алдад гар утас минь ширээн дээр чичирлээ. Багын найз Саруулаас ирсэн байна. "Ану, чи хаана байна? Нөхөр чинь 'Их дэлгүүр'-ийн супермаркетад өөр эмэгтэйтэй хүнсээ цуглуулаад явж байна. Нэлээн дотно харагдах юм, чи мэдсэн үү?" гэсэн өгүүлбэр дэлгэцэн дээр тодхон харагдав.
Цээж рүү хүйт оргиод л явчихлаа. Эхлээд би "Өөр хүн байлгүй дээ" гэж бодсон ч Саруул түүнийг андуурах хүн биш. Тэр хоёр нэг байгууллагад хүртэл ажиллаж байсан. Зүрхний цохилт түргэсэж, гар минь чичирч эхлэв. Би хариу бичсэнгүй. Утсаа доош нь харуулан тавиад, гүнзгий амьсгаа авахыг хичээлээ.
Бодол гэдэг яг л орооцолдсон утас шиг. Гэнэтхэн сүүлийн хэдэн сарын явдал кино шиг л нүдний өмнө жирэлзсэн. Тунгалаг—миний нөхөр—сүүлийн үед ажилдаа их саатдаг болсон. "Тайлан ихтэй байна, төсөл дуусах дөхлөө" гэдэг байсан тэр үгс нь одоо тархинд минь огт өөрөөр сонсогдож эхлэв. Тэр өглөө гарахдаа шинээр авсан цэнхэр цамцаа өмсөж, ердийнхөөсөө илүү удаан толинд харан үсээ янзалсныг нь би яагаад анзаараагүй юм бол?
Би гадуур хувцсаа шүүрч аваад гэрээсээ гарлаа. Хаашаа явж байгаагаа ч мэдэхгүй хэрнээ хөл минь намайг дэлгүүрийн зүг хөтөлж байв. Машины шилээр урсах хотын түгжрэл, хүмүүсийн хөл хөдөлгөөн бүгд утгагүй, бүрдийж харагдана. Би замдаа Тунгалаг руу залгаж үзлээ. Дуудлагаа авсангүй. Тасралтгүй залгахад "Хэрэглэгч түр боломжгүй байна" гэх хүйтэн мессеж
