Намайг Цахирмаа гэдэг. Одоо би зузаан цагаан алчуур нөмрөн, хүйтэн шилэн цонх налан зогсоод ээлжээ хүлээж байна. Цонхны цаана хотын шөнийн гэрэл анивчиж, хүмүүс өөр өөрийн жаргал, зовлондоо түүртэн алхана. Харин би энд, шөнийн цэнгээний газрын бүгчим агаар, чанга хөгжим дунд амьдралынхаа хамгийн хүнд давааг давахаар зүрхээ чангалав.
Энэ шөнө би зүгээр нэг ширээний хүүхэн биш, харин "Нүцгэн урлаг" шоуны гол амьд үзмэр болох ёстой. Хэрэв би өнөөдөр тэсэж гарвал сарын цалин минь 700 доллар болж нэмэгдэнэ. Энэ мөнгө миний таван настай хүүгийн минь ирээдүй, бид хоёрын толгой хорогдох байрны түрээс билээ.
Би анхнаасаа ийм байсангүй. Зургаан жил ханилсан нөхөр Тайван минь өөр эмэгтэйтэй нууцхан уулзаж байгааг мэдсэн тэр өдөр миний ертөнц орвонгоороо эргэсэн. Би хүлцэнгүй байхыг хүсээгүй. Хувцсаа боогоод, хүүгээ тэврээд гарахад Тайван хаалганы босгон дээр зогсоод "За яах вэ, гуйгаад гүйхийг чинь харна аа" гэж тавлан инээсэн нь одоо ч чихэнд сонсогддог. Тэр намайг зовоохоор шийдсэн байв. Нягтлан бодогчийн мэргэжлээрээ ажиллаагүй удсан, ардаа дэмжих хүнгүй надад "Марко"-гоос өөр сонголт олдоогүй юм.
— Цахирмаа, бэлэн үү? орж ир! гэж гоо сайханч эмэгтэйн дуу намайг бодлоос минь салгалаа.
Би нөмөргөө тайлав. Тэр намайг алим, усан үзэм шиг л зүлгэж угаагаад, биеийг минь анхилуун тосоор гялалзуулан тосоллоо. Дараа нь завин хэлбэртэй том модон тавцан дээр хэвтэхийг тушаав. Миний бие бол одоо хоолны таваг. Тэд миний хүзүүнд усан үзмийн хэлхээ зүүж, суга, цавийг минь жимсээр хайцаалан, хөхний минь
