Манай өвөөг Дамба гэдэг. Энэ жил 87 насыг зооглож байгаа ч нуруу цэх, нүд тунгалаг, үг хэл нь хурц хэвээрээ. Насаараа хөдөө мал дээр байсан, сүүлийн хэдэн жил хотод аав бид хоёртой хамт амьдарч байгаа юм. Эмээ минь таван жилийн өмнө бурхан болж, өвөө минь ганцаардлаа юутай ч зүйрлэшгүй нуудаг байлаа. Тэр нэгэн намар эмээгийн маань багын найз Цэвэлмаа гуай манайхаар зочилж ирсэн юм. Тэр үед л бүх зүйл эхэлсэн хэрэг.
Цэвэлмаа гуай өөрийн ач охин болох 27 настай Ануг дагуулж иржээ. Ану бол хотод сургууль төгсөөд загварын ч юм уу, эсвэл урлагийн чиглэлээр ажилладаг болов уу гэмээр чамин, ихэмсэг атлаа нүдэнд дулаахан охин байв. Юун өвөөгийн минь үеийн хүнтэй сууна гэж төсөөлөх байтугай, хажуугаар нь зөрөхдөө ч "өвөө" гэж дуудахаар тийм л хүүхэд. Гэтэл тэр өдрөөс хойш Ану манайхаар ойр ойрхон үзэгдэх болсон юм. Эхэндээ "эмээгийнхээ даалгавраар Дамба гуайд туслах гэж ирлээ" гэдэг байв.
Бид ч анзаарсангүй. "Хөөрхий, хөгшчүүл хоорондоо хөөрөлдөж, залуу хүүхэд дэргэд нь гүйж байвал өвөөд минь урамтай байлгүй" гэж бодоод л өнгөрдөг байлаа. Гэтэл нэг өдөр өвөө минь аав бид хоёрыг зочны өрөөнд дуудаад, тун ч нухацтай царайлан суув. Тэр өдөр өвөөгийн хоолой ялимгүй чичирч байсан ч, харц нь шийдэмгий байлаа.
— Би нэг юм хэлэх хэрэгтэй байна. Ану бид хоёр... хүүхэдтэй болохоор болсон гэж хэлэхэд нь
