Намайг Зоригт гэдэг. Хотын амьдралын нэгэн хэвийн хэмнэл дунд өөрийгөө гээчих шахан гүйж яваа, хорин долоотой жирийн нэгэн залуу. Өглөө бүр ажил руугаа яарч, орой бүр ядарсаар гэртээ харьдаг миний амьдралд тохиолдсон тэр нэгэн санамсаргүй учрал зүрхний гүнд нуугдаж байсан догдлолыг минь сэрээчихнэ гэж огт санаагүй юм.
Бүх зүйл автобусны буудал дээрээс эхэлсэн. Хажууд сууж байсан үл таних хүн уншиж байсан сонингоо үлдээгээд буусны дараахан, нэгэн ялдам бүсгүй "Энд хүнтэй юу?" хэмээн асуусан юм. Би түүнд суудал тавьж өгөхдөө нүд рүү нь ганцхан харсан. Тэр харцыг би хэзээ ч мартахгүй байх. Дөлгөөн, тунгалаг, ямар ч хольцгүй цэвэр ариун... Монгол хүн тийм сайхан нүдтэй байдгийг л тэр мөчид анх мэдэрсэн шиг санагдана.
Бид хоёр хоногийн дотор гурван удаа таарсан нь хувь тавилан гэлтэй. Хамгийн сүүлд таксинд хамт суугаад буухад нь
