[ Хоёр ихэр ишигний давсаг шиг тураал намайг дундаа хэрэглэдэг болчихсон байсан. ] - БОЛСОН ЯВДЛААС
Би Мөрөнтэй үерхээд долоон сар болж байлаа. Мөрөн бол дөлгөөхөн, дуу цөөтэй, харц нь үргэлж нэг тийм гунигтай ч юм шиг, бодлогоширонгуй залуу. Харин түүний ихэр Хөвсгөл яг л эсрэг дүр. Хөвсгөл бол эрч хүчтэй, яриасаг, заримдаа хэтэрхий даварсан гэмээр омголон нэгэн. Тэр хоёр царай зүс, бие хаа, бүр хоолойны өнгөөрөө хүртэл ив ижилхэн. Ганц ялгаа нь Мөрөнгийн зүүн шанаан дээрх үл ялиг мэнгэ л байв. Гэвч бүдэг гэрэлд, эсвэл анзааргагүй үед тэднийг ялгах үнэхээр боломжгүй.
Тэр шөнө Мөрөнгийн төрсөн өдөр болж, бид тэдний хотын захад байх хаус руу явцгаасан юм. Найзууд нь ирж, шоудаж, нэлээд архи дарс ууцгаав. Шөнө дунд алдад би бага зэрэг согтож, толгой эргээд байсан тул Мөрөнд хандаж "Би дээшээ гараад унтлаа шүү" гэж хэлсэн. Тэр намайг үнсээд "За, удахгүй очлоо" гэж билээ.
Өрөө тас харанхуй байв. Би ор руу шууд зүглэж, хөнжлөө нөмрөн хэвтлээ. Хэсэг хугацааны дараа хаалга зөөлөн нээгдэж, хэн нэгэн хажуугаар орж ирэв. Тэр намайг араас минь тэвэрсэн. Мөрөнгийн үнэртэй усны үнэр биш байсан ч, би согтуу байсан болохоор тэрүү, эсвэл зүгээр л түүнийг байна гэж итгэсэн болохоор уу, огтхон ч эргэлзээгүй. Тэр шөнийн ажиллагаа ердийнхөөс илүү түрэмгий, илүү хүсэл тачаалтай байсанд би гайхсан ч "Мөрөн согтоод ийм болж байгаа юм байлгүй" гэж бодоод өнгөрөв.
Өглөө нь нарны гэрэл цонхоор тусахад л би хорвоо хөмрөх шиг мэдрэмж авсан. Миний хажууд Мөрөн биш, Хөвсгөл унтаж байлаа. Тэр нүдээ нээгээд, над руу хараад зэвүүнээр инээмсэглэсэн. Тэр инээмсэглэлд нь гэмшил биш, харин ямар нэгэн ялалтын шинж байв.
