Бид ширээ тойрон сууж, хундага пиво тамшаалан ууж эхлэв. Гэрлээгийн бэлдсэн зууш, Хадаагийн авчирсан тэр олон Сэнгүрүүд хэдхэн цагийн дотор бидний хэлийг булбарай болгож орхилоо. Гэрлээг би дотроо үргэлж хүндэлж явдаг. Түүний тэр махлагдуу боловч гоолиг бие, тормолзсон том хар нүд нь ямар ч эрийг тогтож харахааргүй тийм л дулаахан энергитэй эмэгтэй. Харин миний эхнэр Зулаа бол тэс өөр. Тэр туранхай, шингэн, эрч хүчтэй, яг л асаалттай танк шиг.
Хэдэн пивоны дараа яриа хөөрөө чөлөөтэй болж, бид өнөөх л "хориотой" сэдвүүд рүүгээ гулсаж орлоо. Манай Зулаа, Гэрлээ хоёр бие бие рүүгээ харах харц нь нэг л биш гэдгийг би анзаардаг байсан ч, тухайлж асууж зүрхэлдэггүй байв. Гэтэл энэ удаад пивоны нөлөө юу, эсвэл дотор нуугдсан нууц нь задгайрах цаг нь ирсэн үү, тэдний яриа улам халуун болж эхлэв.
— "За, та хоёр минь, ер нь амьдралдаа шинэ содон зүйл туршиж үзмээр санагддаг уу?" гэж Хадааг асуухад би өөрийн мэдэлгүй нүдээ онилболзуулав. Найзууд маань намайг "Алаг нүдэн" гэж хочилдог ч, би яг одоо энэ өрөөнд болж байгаа энергийн өөрчлөлтийг хамгийн соргог мэдэрч байлаа.
Зулаа инээж байснаа Гэрлээгийн гар дээр гараа тавиад:
— "Бид хоёрт туршаагүй юм гэж байхгүй ээ, тийм ээ?" гээд жоготой харцаар Гэрлээ рүү харлаа.
