Миний нэр Саруул. Би хоёр хүүхэдтэй. Том охин минь есөн настай, бага хүү минь тавтай. Би өглөө бүр тэднийхээ цүнхийг бэлдэж, хоолыг нь хийж, хувцсыг нь индүүдээд, дараа нь өөрийнхөө амьдралыг үүрээд гардаг энгийн нэг эмэгтэй. Би нөхөртэйгөө арван жил хамт амьдарсан. Анх танилцахдаа тэр намайг “чи миний түшиг” гэж хэлдэг байсан. Харин одоо тэр үгийг хэн нэгэнд өөрөөр хэлдэг болсон.
Нөхөр маань надтай муудалцдаггүй. Орилж хашгирдаггүй. Зоддоггүй. Гэхдээ хүнтэй хамт байж байгаад ганцаараа мэт мэдрэх гэдэг хамгийн хэцүү юм байна лээ. Надтай ярихгүй. Сонсохгүй. Асуудаггүй. Хааяа утсаа ширтээд л сууна. Би хажууд нь сууж байхад ч надтай хамт биш юм шиг.
Нэг орой би тэсэлгүй асуусан.
— Чи надаас өөр хүнд хайртай болчихсон юм уу?
Тэр над руу хараагүй. Зүгээр л:
— Хэрвээ салж чадвал… хүрээд ирээрэй гэж хэлсэн.
Тэр үг намайг цохисон.
“Салж чадвал” гэдэг нь ямар амархан хэлдэг үг вэ.
Харин салах гэдэг нь хүүхдүүдийн нулимс, хоосон шөнүүд, айдас, ичгүүр, ганцаардал байдаг юм билээ.
Тэр шөнө би унтаагүй. Хажууд минь унтаж байгаа хүний дэргэд нойргүй сууж, “би үнэхээр ингэж үнэ цэнгүй болчихсон юм уу” гэж өөрөөсөө асуусан.
Би өөрийгөө муу эхнэр байсан гэж бодоогүй. Ажлаа хийсэн. Хүүхдүүдээ харсан. Гэрээ авч явсан. Гэхдээ би эмэгтэй хүн байхаа мартсан байсан юм билээ. Ядарсан, дуугүй, гомдлоо залгисан эмэгтэй л болж үлдсэн.
Нэг өдөр би түүний цүнхнээс танихгүй эмэгтэйн үнэр үнэртсэн. Утас нь байнга цоожтой. Оройтож ирнэ. “Ажил” гэдэг үг өдөр бүрийн тайлбар болсон.
Би асуухаа больсон. Яагаад гэвэл үнэнг сонсохоос айж байсан.
Хүүхдүүд аавыгаа хүлээнэ.
— Аав хэзээ ирэх вэ? гэж асууна.
Би худлаа инээнэ.
— Удахгүй ээ.
Худлаа ярих болгонд зүрх минь жижгэрч байсан.
Нэг орой тэр чемоданаа бариад:
— Түр тусдаа байя гэж хэлсэн.
Түр гэдэг үг дахиж хэзээ ч дуусахгүй юм шиг санагдсан.
Тэр явсны дараа гэр дэндүү том, дэндүү чимээгүй болсон. Хүүхдүүд унтахад би ганцаараа гал тогоонд сууж, хоосон аяга ширтэж суусан. Уйлмаар байсан ч уйлж чадаагүй. Ядарсан байсан.
Би өөрөөсөө асуусан.
“Би үнэхээр салж чадах уу?”
“Би хүүхдүүдээ ингэж ганцаараа авч явж чадах уу?”
“Би өөрийгөө дахиж хүн гэж мэдэрч чадах уу?”
Тэгээд ойлгосон.
Надад “хүрээд очих” газар байхгүй.
Надад өөр хүний амьдралд гуйлга гуйх нүүр байхгүй.
Харин надад хоёр хүүхдийнхээ өмнө унах эрх байхгүй.
Би одоо ч нөхрөөсөө албан ёсоор салаагүй. Гэхдээ би аль хэдийн сэтгэлээрээ салчихсан. Түүний “хүрээд ир” гэсэн үг миний хувьд хаалга байсан. Харин би тэр хаалгаар ороогүй.
Би өөр замаар алхахаар шийдсэн.
Эмэгтэй хүн бүр салж чаддаггүй.
Гэхдээ өөрийгөө гээхгүй байж чадвал тэр ялалт юм байна лээ.
👉 **Үргэлжлэлийг уншихад олон эмэгтэй өөрийгөө олж харна.
Саруул эцэст нь ямар шийдвэр гаргасан бэ?
Нөхөр нь үнэхээр аз жаргалтай байсан уу?
