Намайг Тэмүүлэн гэдэг. Энэ бол хэн нэгэнд ам нээж, зориглон ярихад дэндүү харанхуй, магадгүй нийгмийн нүдээр харахад жигшмээр түүх байж болох юм. Гэвч миний дотор энэ дурсамж яг л аюултай тэсрэх бөмбөг шиг, эсвэл хэзээ ч эдгэхгүй атлаа гоёхон өвддөг шарх шиг хадгалагдаж ирсэн билээ.
Бид яг л нэг үндэснээс ургасан хоёр мөчир шиг хүмүүс. Түүнийг Ану гэдэг. Миний авга ахын охин. Бид багадаа зун бүр хөдөө өвөөгийндөө цуг өнгөрүүлдэг, нэг савнаас хоол идэж, нэг хөнжилд хөлөө зөрүүлэн унтдаг байсан тэр л гэнэн жаахан хүүхдүүд байлаа. Гэвч цаг хугацаа биднийг өсгөж, бие физиологи төдийгүй сэтгэл зүйг минь ч өөрчилжээ.
Тэр зун би хорин хоёртой байлаа. Их сургуулиа төгсөөд амралтаараа аав ээжийг даган хөдөө гарсан юм. Ану ч хотоос ирсэн байв. Бид олон жил уулзаагүй байсан болохоор нэг нэгнээ хараад бага зэрэг биеэ барьсан ч, цусан дахь тэр дотно холбоо биднийг хурдан хэлхэж орхив. Гэхдээ энэ удаагийн дотносол арай өөр байлаа. Түүний инээмсэглэл, харц, өмссөн нимгэн зуны даашинз нь миний хувьд зүгээр нэг "дүү" хүний төрх биш, харин нэгэн эр хүний нүдээр харж буй эмэгтэй хүний гоо үзэсгэлэн болон хувирчихсан байв.
Нэгэн орой голын эрэг дээр түүдэг гал асааж суугаад бид хоёулхнаа үлдлээ. Томчууд гэрт хуучилж, хүүхдүүд унтчихсан байсан тэр нам гүм үе.
"Тэмүүлэн, чи бид хоёр өөр айлын хүүхдүүд байсан бол юу болох байсан бол?" гэж тэр гэнэт асуув. Түүний дуу чичирч байсан ч харц нь галын дөлөнд гэрэлтэн над руу ширтэнэ.
Би юу гэж хариулахаа мэдсэнгүй. Зүрх минь цээжин дотроо хүчтэй цохилж, хоолой дээр нэг зүйл тээглэх шиг болов. Энэ бол хориотой асуулт байлаа. Бидний дунд байх ёстой тэр "хана" цуурч эхлэхийг би мэдэрсэн.
"Би мэдэхгүй юм. Гэхдээ... би одоо мэдэрч байгаа зүйлээ зүгээр нэг ахын сэтгэл гэж хэлж чадахгүй нь" гэж би арай ядан шивнэв. Энэ бол миний бууж өгөлтийн үг байсан юм.
Тэр шөнө бидний хооронд анхны үнсэлт болсон. Энэ нь цэвэр ариун бус, харин маш их айдас, гэм нүгэл, бас удаан дарагдсан хүсэл тачаал холилдсон гашуун атлаа чихэрлэг зүйл байлаа.
