Намайг Тулга гэдэг. Ердийн нэгэн даваа гараг, ердийн нэгэн завгүй өдрийн төгсгөл байлаа. Цонхны цаана намар оройн жихүүн салхи гудамжны гэрлийн шонг дайвалзуулж, хотын чимээ алсын нүргээн шиг л бүдгэрэн сонсогдоно. Би гэртээ орж ирээд пальтоноо тайлж байхдаа гэрийнхээ нэг л хөндий, хүйтэн уур амьсгалыг мэдэрсэн юм. Сүүлчийн хэдэн сар эхнэр бид хоёрын дунд үл үзэгдэх хана босож, яриа маань "Хоол идсэн үү?", "Маргааш хэдээс ирэх вэ?" гэх мэт хэдхэн өгүүлбэрээр хязгаарлагдах болсон билээ.
Эхнэр маань "Ажил дээр гэнэтийн тайлан гарлаа, жаахан оройтож ирнэ" гэж мессеж бичсэн байсан. Уг нь би тамхинаас гараад таван жил болж байгаа. Гэвч тэр орой цээжин дотор нэг л зүйл гогдож, ганцаардал уу, эсвэл үл мэдэгдэх түгшүүр үү, ямартай ч тамхи татмаар санагдав. Гал тогооны шүүгээний гүнээс хаа нэгтээгээс олсон хуучин хайрцагтай тамхиа аваад, хүрэмээ нөмрөөд орцны гадаа гарахаар шийдлээ.
Гадаа гарахад агаар чийглэг бөгөөд хүйтэн байлаа. Би орцны үүдэнд зогсож, асаагуураа хэд дахин дарж байж тамхиа асаав. Цэнхэр утаа агаарт замхран уусахыг хараад зогсож байтал манай байрны арын зогсоол руу нэгэн машин зөөлөн гулсан орж ирэв. Гэрэл нь унтарсан ч би тэр машиныг хаанаас нь ч танина. Цагаан өнгийн "Prius-30". Миний эхнэрийн машин.
"Ирж дээ" гэж бодоод, тамхиа соронгоо түүн рүү очих уу, эсвэл эндээ дуусгаад орох уу гэж эргэлзэв. Гэтэл машин өөрийнх нь зогсдог байнгын цэг дээр биш, харин зогсоолын хамгийн харанхуй, гэрэл сул тусдаг буланд очиж зогсох нь тэр. Би нэг л зүйлийг зөнгөөрөө мэдрэв. Хүний зөн совин гэж сонин зүйл. Би тамхиа гараараа таглаж бариад, сүүдэр бараадан машин руу дөхлөө.
