Намайг Бадрах гэдэг. Одоо би дөчин таван настай. Саяхныг хүртэл би өөрийгөө энэ дэлхийн хамгийн аз жаргалтай, элэг бүтэн, амжилттай яваа эр хүн гэж боддог байлаа. Надад сайхан хань, саруулхан гурван үр, тогтсон ажил төрөл гээд дутуу зүйл нэг ч байсангүй. Гэвч хэдхэн хоногийн өмнө миний 16 жилийн турш барьж босгосон амьдралын маань багана нурж, би зүгээр л хоосон агаарт тэмтчиж хоцорлоо.
Бүх зүйл маш энгийн, магадгүй дэндүү тохиолдлын гэмээр зүйлээс эхэлсэн юм. Манай том хүү Эрдэнэ энэ жил сургуулиа төгсөж, гадаадын их сургуульд тэтгэлгээр явахаар болов. Визийн материал бүрдүүлэх явцад цусны бүлэг тодорхойлох шинжилгээ хэрэг боллоо. Би хүүгээ дагуулаад эмнэлэг орж, шинжилгээнийх нь хариуг авахаар хамт зогсож байв.
Сувилагч хүүхгүй хуудас сунгахдаа "Хүү тань нэгдүгээр бүлгийн цустай юм байна" гэж хальт дурдлаа. Тэр үед би нэг их зүйл бодсонгүй. Гэвч гэртээ ирээд орой нь хоол идэж суухдаа гэнэт нэг зүйл толгойд зурсхийв. Эхнэр бид хоёр хоёулаа дөрөвдүгээр бүлгийн цустай. Би оюутан байхдаа донор байсан болохоор өөрийнхөө цусыг маш сайн мэднэ. Эхнэр маань ч төрөх бүртээ шинжилгээ өгдөг байсан.
Анагаахын наад захын мэдлэгтэй хүн ч IV бүлгийн цустай аав ээжээс I бүлгийн цустай хүүхэд төрөх боломжгүйг мэднэ. Анхны сэжиг төрөхөд би өөрийгөө зэмлэж байлаа. "Магадгүй эмнэлэг андуурсан байх", "Эсвэл би андуурч байна" гэж дотоод хүнтэйгээ маргалдаж байв. Гэвч тэр шөнө би огт унтаж чадаагүй. Хажууд минь тайван нойрсох эхнэрээ хараад цээж рүү нэг зүйл хүчтэй дэлсэж эхлэв.
Маргааш нь би эхнэртээ юу ч хэлэлгүйгээр хоёр бага хүүхдээ сургуульд нь дөхүүлж өгөх замаараа шүлсний дээж авч, ДНК-ийн шинжилгээний төв рүү явлаа. Гурван хүүхдийнхээ дээжийг өөрийнхтэйгөө хамт өгөхөд гар минь чичирч байв. Долоо хоног хүлээх ёстой гэсэн хариу авлаа. Тэр долоо хоног миний амьдралын хамгийн урт, хамгийн тамтай өдрүүд байсан. Би хүүхдүүдтэйгээ тоглож, хамт хооллож байхдаа өөрийн эрхгүй тэдний нүүр царайг өөр хүнийхтэй адилхан байна уу гэж хайж эхэлсэн.
