Намайг Мичид гэдэг. Одоо яг гучин насны босгон дээр зогсож байна. Хүн амьдралынхаа арван жилийг босгож, үлдсэн хугацаагаа тэр суурин дээрээ жаргаж өнгөрөөдөг гэж ярьдаг бол миний сүүлийн гурван жил яг л элсэн дээр барьсан цаг шиг нэгхэн өдрийн дотор нураад уначихлаа. Тэр тусмаа хамгийн итгэж явсан хоёр хүн маань миний нуруун дээрээс биш, шууд зүрх рүү минь зэрэг хутга шаачихна гэж зүүдэлсэнгүй.
Би нөхөр Болортойгоо анх танилцаад л нэг их удалгүй хамт амьдарч эхэлсэн юм. Залуу хүний гэнэн сэтгэлээр "Бид бие биедээ заяагдсан" гэдэгт бат итгэж, гэрлэлтийн баталгаагүй ч гэр бүл шиг л гурван жилийг үдсэн. Манайх хотын төвд жижигхэн ч гэсэн тохь тухтай, дулаахан байртай. Тэр байрны өнцөг булан бүрийг бид хамтдаа тохижуулж, хөшигний өнгөнөөс авахуулаад аяга таваг хүртэл хамтдаа сонгосон. Болор бид хоёрын дунд нууц гэх зүйл бараг байсангүй. Ядаж л би тэгж боддог байлаа.
Сар гаруйн өмнө миний багын найз Саран утсаар ярьж, уйлж дуулан тусламж гуйсан юм. Түүнийг найз залуу нь зодож, гэрээсээ хөөгөөд, очих газаргүй болсон гэхэд нь би өөрийнхөө мах цусны тасархай мэт л өрөвдсөн. "Манайд ирээд хэсэг амьдар, сэтгэл санаагаа цэгцэл" гэж хэлэхэд Болор ч татгалзаагүй. "Найз чинь юм чинь, туслалгүй яахав" гээд л манай зочны өрөөний буйдан дээр Саранд ор засаж өгсөн.
Эхний хэдэн өдөр Саран үнэхээр л зовсон амьтан байлаа. Үргэлж уйлж, өөрийгөө буруутгаж, би түүнийг тайвшруулах гэж хамаг цаг зав, сэтгэлээ зориулсан. Гэтэл арав орчим хоногийн дараагаас уур амьсгал ялдамхан өөрчлөгдөж эхлэв. Саран гэртээ хэт задгай хувцаслах болж, Болорыг ажлаас ирэхэд нь нэг л их найрсаг угтаж, миний байхгүйд тэдний инээлдэх дуу гал тогооноос сонсогддог болов. Би үүнийг "Найз минь хэвийн байдалдаа орж байна, манай нөхөртэй хэл амаа ололцож байгаа нь сайн хэрэг" гэж эндүүрч хардаж зүрхлээгүй. Итгэл гэдэг хүнийг сохор болгодог хамгийн аюултай зүйл ажээ.
Нэг орой би ажил дээрээ жаахан саатахаар болоод Болорт хэлэлгүйгээр оройтож очлоо. Гэрт ороход гэрэл унтраастай, харин манай унтлагын өрөөнөөс танил бус чимээ гарч байв. Миний зүрх цээжин дотроо хага үсрэх шиг болж, гар минь салгалсаар хаалганы бариулаас барилаа. Хаалгыг зөөлөн нээхэд...
