Бид хоёр суугаад долоон жил болж байгаа ч сүүлийн нэг жил яг л нэг байшинд амьдарч буй танихгүй хүмүүс шиг болчихсон байлаа. Гэр бүл гэдэг халуун дулаан уур амьсгал аль хэдийн хөрч, оронд нь хэн хэнийгээ үл тоосон хүйтэн хөндий байдал, жижиг сажиг хэрүүл л үлдсэн юм.
Тэр өдөр ажлын ачаалал их, сэтгэл санаа ч өөдлөхгүй нэг л тийм бачуурам байв. Гэртээ харилаа ч Биндигийн дуугүй царай, эсвэл хаашаа ч юм яаран гарах дүр зургийг харахаас залхаж байлаа. "Ерөөсөө л өөрөөр амарч үзье" гэсэн тэнэгхэн бодол толгойд гэнэт орж ирсэн юм. Залуу хүний л ааг, магадгүй гэр бүлийн харилцаандаа цөхөрсөн хүний буруу алхам байсан биз.
Би зарын сайтаас нэг дугаар олж залгалаа. Утасны цаанаас залуухан охины хоолой сонсогдож, бид хотын баруун талд байх нэгэн нэр хаяг нь төдийлөн тод биш, жижигхэн дэн буудалд уулзахаар тохиров. Энэ бол миний өмнө нь хэзээ ч хийж байгаагүй зүйл. Зүрх хүчтэй цохилж, гэмших мэдрэмж нэг төрөх боловч нөгөө талдаа "Бинди ч гэсэн намайг тоохоо больсон шүү дээ" гэсэн өөрийгөө өмөөрсөн бодол айдсыг минь дарж орхив.
