Өглөөний 06.00 цаг болж байна, удахгүй сувилагч ирж тариа тарих байх даа. Энд ирээд нэлээд хэд хоночихлоо. Эмнэлэг гэж нэг бодлын уйтгартай боловч давгүй газар юм. Энд би өвдөж ирээгүй л дээ. Манай дүү олгойгоо авахуулах, би сахих үүрэгтэй. Аав ээж минь гадаадад байдаг тул надаас өөр сахих хүн байсангүй. Хичээлд дургүй надад энд байх нэг бодлын сайхан амралт. Эргэлт гэж чихэр жимсэнд даруулна. Дүү минь хагалгааны улмаас нэг их идэхгүй тул би л бүгдийг далд оруулна. Харин уйтгар гэвэл Эх нялхасын эмнэлэг учир үеийн хүүхэд байхгүй. Над шиг чалчаа хүнд там гэдэг нь л энэ байв. Ядаж ганц ч охин харагдахгүй юм.
Үеийн банди нарын нэгэн адил өдөр шөнийн бодол мөрөөдөл минь зандангаа тайлах бас найз охинтой болох. Гэхдээ энд нэг сэтгэл сэргээх юм байна аа. Сувилагч эгч нар. Арван жилийн банди нарын нэгэн мөрөөдөл бол эгч хүүхэн. Хөх, бөгс гээд л үеийн охидуудтай харьцуулах юм биш. Манай хэдэн найзууд уулзахаараа эгчмид хүүхнүүдийг яаж найрах тухай хэчнээн их ярилцах боловч хэрэгжүүлсэн нь нэгээхэн ч үгүй.
Миний аз болоход манай тасгийн сувилагч Заяа эгч жинхэнэ мөрөөдлийн минь хатан хаан. Цагаан халадных нь зохисон гэж жигтэйхэн. Эмэгтэй хүний бөгс бол намайг солиоруулдаг гол зүйл. Дараа нь царай, хөх, хөл. Дүүг минь тарьж байхад нь Заяа эгчийн бөгсийг харан мөрөөдөлдөө умбаж жаргана. Гэхдээ зүгээр хараад ч байхгүй. Хааяа яриа өдөж, эргэлтийн чихэр жимснээсээ дайлна.
Хөөрхөн алаг нүдээрээ аальгүйтэн инээхэд нь яралзах танан цагаан шүдийг нь бодох бүрийд болдоггүй бор минь өндөлзөхөд байж суух газраа олохгүй хэцүүднэ шүү дээ. Нэг өдөр сайн найз Тулгаа минь эргэж ирж буу халж байтал Заяа эгч хүрээд ирэв. Найзыгаа танилцуулж, авчирсан чихрээс нь дайллаа. Заяа эгчийг явсаны дараа Тулгаа:
-Пөөх, ямар сак хүүхэн бэ. Чи найраач.
-Үгүй дээ, энэ чинь эгч шүү дээ. Би яаж чаддаг юм.
-Өө мангар аа, чи сувилагч хүүхнүүд аймаар явдалтай гэж сонсоогvй юм уу? Бас сая чам руу ямар жоготой харсан гээч гэлээ.
Тэгэхэд надад ч бас итгэл төрж “Оролдож үзэхгүй бол юу ч бүтэхгүй. Уурлалаа гэхэд алгадуулаад л өнгөрөх биз” гэж бодоод Заяа эгчийн оройн ээлж хэзээ болохыг тандлаа. Хүлээсэн өдөр ч боллоо. Би энэ өдөрт нэлээд бэлдсэн. Өчигдөр эмнэлгээс түр гарч, усанд орж, үсээ засуулан, түц орж бантан байж 10 бээлий авав. Яагаад ийм олныг авсан бэ гэвэл Тулгаагийн зөвлөсөнөөр бэлгэвчээ углаж чадахгүй онигоонд орохгүй л гэсэндээ тэр.
Тэгээд жорлондоо орж байгаад үзэж алдав. Хальт яаж углахыг сонсож байсны ачаар бүгдийг нь будаа болгочихолгүй углаж сурав. Харин задалж хаясан бээлийгээ хаях гэж бөөн асуудал болов. Бүгдийг нь уутанд цуглуулаад, хүний бараа харуулдан байж бункер рүү чулуудлаа. Цаг явж өгөхгүй зовж байхад дээрээс нь оройн төлөвлөгөөгөө бодонгуут хөл чичрээд хэрэг алга аа.
Шөнийн 01.00 цаг өнгөрч байна. Одоо л тариагаа дуусаад өрөөндөө орсон байх ёстой. Нэг сайн гүнзий амьсгаа аваад өрөөг нь зүглэлээ. Зүрхний цохилт бөмбөрнөөс ч хүчтэй сонсогдож байна. Үүдийг нь аажуухан түлхээд ортол Заяа эгч цаашаа хараад юм хийж байна. Хоолойгоо застал Заяа эгч цочин эргэж хараад
-Ёо ёо, ингэж цочих гэж. Эрдэнэ ээ үүнээс хойш хаалга тогшиж бай. Чи энэ орой унтахгүй юу хийж яваа юм бэ? Дүү чинь зүгээр үү?
-Дүү зүгээр ээ. Би харин таныг бодоод л явж байна.
-Юу гэнэ ээ?
-Үгүй миний шүд өвдөөд гэж аман дотроо бувтналаа. Өөрийнхөө зориггүйг харааж зүхэж үхмээр санагдлаа.
-За тэгвэл шүдэндээ зуух эм бэлдээд өгье. Цаанаа сууж бай гээд эргэн харж ажлаа цааш нь үргэлжлүүллээ. Би булангийн сандал дээр суугаад Заяа эгчийг нүд салгалгүй ширтэв. Эмэгтэй хүн яагаад ийм сайхан дур булаам үзэсгэлэнтэй төрдөг байна аа.
Тэрхэн мөчид би Заяа эгчид хайртайгаа мэдэрлээ. Энэ боломжийг алдах юм бол өөрийгөө хэзээ ч уучилж чадахгүйгээ ойлгон, аажуухан босч очоод Заяа эгчийн бэлхүүсээр тэврээд авав.
-Хүүе ээ, Эрдэнэ ээ чи яаж байна аа? Тавиач ээ
-Заяа эгч ээ, би танд хайртай. Би үүнээс өөрөөр хайраа яаж илчлэхээ мэдэхгүй байна гэж хэлээд Заяа эгчийг нүүр нүдгүй үнсэж эхлэв. Тэгсэн Заяа эгч хариу үнсэж байна. Би үнсэнгээ салгалан чичрэх гараараа халадных нь товчийг тайлж...
