Баасан гарагийн орой бол миний хувьд долоо хоногийн хамгийн эрх чөлөөтэй мөч. Тэр өдөр ч бас ажлын хамт олонтойгоо ширээний ард өнжиж, ядарсан биеэ амраах тухай бодсоор гэр рүүгээ явж байлаа. "Зүгээр л сайхан халуун усанд ороод, өглөөний 11 цаг хүртэл нам унтах юм шүү" гэсэн бодол толгойд минь ганц тодорхой зүйл болон үлдсэн байв. Гэтэл утас дуугарах нь тэр.
Багын найз Батаа залгаж байна.
— Тулгаа, чи хаана байна? Бид хэд нэг газар сууж байна, хүрээд ирээч. Нилээд халчихлаа, ирээд аваач, - гэх түүний дуу бүдэг бадаг, хэл нь бага зэрэг орооцолдоно.
Би уг нь татгалзах гэсэн боловч, найзыгаа ийм байдалтай хаячихаж чадсангүй. Машинаа асаагаад хэлсэн газарт нь очвол, Батаа нэг танихгүй залуутай нийлээд ширээ дүүрэн хоосон шил өрчихсөн сууж байв.
Тэр танихгүй залууг Болдхэт гэх бөгөөд Батаагийн шинэхэн танил аж. Болдхэт нэлээд хөөрүү, "Манайд очиж үргэлжлүүлье, эхнэр маань байгаа ч зүгээр ээ" гэж шалсаар бид гурав тэндээс хөдөллөө. Шөнийн 12 цаг нэгэнт өнгөрсөн тул хотын гудамж эзгүйрч, Богд-Ар хороолол руу саадгүй давхив. Замаараа дэлгүүр орж, уух зүйл болон Болдхэтийн эхнэрт сэтгэл засах чихэр, сүү авлаа.
Байрных нь үүдэнд ирэхэд доторх агаар нэг л өөр болж эхлэв. Хаалга тогшиход нэгэн залуухан, үзэсгэлэнтэй бүсгүй тайлав. Түүнийг Мишээл гэнэ. Гэрийн унтлаганы нимгэн халаад нөмөрсөн, нойрмог атлаа хачин дур булаам тэр төрхийг харсан даруйд миний биеэр цахилгаан гүйх шиг боллоо......
