Намайг Анужин гэдэг. Барилгын инженер нөхөртэйгөө дэр дэрлээд найман жил болохдоо би өөрийгөө хамгийн аз жаргалтай, хамгийн халамжтай ханийн нэг гэж бодож явсан юм. Манай нөхөр Батбаяр уг нь их хөдөлмөрч, гэртээ ирэхдээ үргэлж ядарсан харагддаг ч над руу инээмсэглэж чаддаг тийм л хүн байлаа. Гэвч тэр шөнийн бороо миний найман жилийн итгэл үнэмшлийг, зүрх сэтгэлтэй минь цуг шавар шавхайтай хутгаад хаяна гэж санасангүй.
Тэр орой Батбаяр ердийнхөөсөө илүү адгуу, нэг л тогтворгүй байв. "За, Ану, өнөөдөр гэнэтийн тооллого, шалгалт ирсэн гэж байна. Бичиг цаас, материалын үлдэгдэл гээд шөнөжин суух байх. Утас авах завгүй, магадгүй цэнэг ч дуусчихна, намайг хүлээлгүй унтаарай" гээд духан дээр минь яаран үнсчихээд гарав. "Өдрийн хоолыг нь бэлдээд өгчихсөн юм чинь өөрийгөө болгочих байлгүй дээ" гэж бодсон ч шөнийн хоёр цагт гадаа аадар бороо асгарч эхлэхэд сэтгэл нэг л түгшүүртэй.
"Миний нөхөр өлсөж байгаа даа" гэх бодолдоо хөтлөгдөн би гал тогоондоо орж, түүний хамгийн дуртай хуушуурыг хайрлаа. Халуунаар нь байлгах гээд тугалган цаасанд ороож, саванд хийгээд такси дуудлаа. Шөнийн хотын гэрэл бороон дунд бүрэлзэн харагдах ч би нөхрийгөө баярлуулах гэсэн ганцхан хүсэлтэй байв.
Компанийнх нь үүдэнд очоод харуулын цонхыг тогшиход, дотор нь зурагт үзээд сууж байсан ах гайхсан шинжтэй гарч ирлээ.
- "Батбаяр инженер байгаа болов уу? Хоол авчирсан юм," гэж намайг хэлэхэд,
- "Хөөе, дүү минь. Өнөөдөр манайх чинь бүтэн амарсан шүү дээ. Хэн ч ирээгүй, байшин харанхуй байна" гэв.
Дотор минь яг л мөстэй ус цацчих шиг палхийгээд явчихлаа. "Яагаад? Тэр ажилтай гэсэн шүү дээ..." хэмээн өөртөө намуухан шивнээд, чичирсэн гараараа утсаа гаргаж ирлээ. Бид бие биедээ итгэдэг учраас утасны байршил тогтоогчоо нээлттэй орхидог байсан юм. "Find My Device" нээгдэх тэрхүү хэдхэн секунд хэдэн цаг мэт санагдав. Дэлгэц дээрх цэнхэр цэг хотын зүүн захад, ажилтай нь огт хамааралгүй нэгэн дүүрэгт анивчиж байлаа. Тэр хаяг нь хотынхны дунд "цагийн буудал" гэдгээрээ алдартай, хямдхан дэн буудлуудын нэг байв.
