Бид анх танилцахад Тулгаа яг л үлгэрийн ханхүү шиг байлаа. Намайг ганц алхам холдоход л "Чамгүйгээр би амьдарч чадахгүй, чи миний амьдралын гэрэл гэгээ" гэж хэлдэг, хаа ч явсан гараас минь хөтлөөд салхинд ч хийсгэчихгүй юм шиг хайрладаг байсан. Тэр үед би түүний энэ их халамж, энэ их "хайр" нь хожим намайг боомилох олс болно гэж зүүдлээ ч үгүй явж.
Гэрлээд эхний жил бүх зүйл дажгүй байсан ч бидний дунд хүү минь мэндэлснээр хадам ээж маань манайд "туслахаар" ирсэн юм. Тэр өдрөөс хойш миний гэр орон биш, хадам ээжийн "цайз" болон хувирав. Хамгийн гол нь, миний биширдэг байсан тэр зоригтой, шийдэмгий нөхөр маань ээжийнхээ өмнө гөлөг шиг номхон болчихдог нэгэн байсныг би хожуу ухаарсан.
Тэр нэгэн бороотой бямба гарагийг би хэзээ ч мартдаггүй. Хүү минь одоо гурван настай. Гэртээ тоглоод гүйж байхдаа хадам ээжийн нандигнадаг шаазан ваарыг нь санамсаргүй мөргөж унагаад хагалчихсан юм. Хүү минь айсандаа уйлахад би түүнийг тэврээд аргадаж байтал хадам ээж өрөөнөөсөө хашхирсаар гарч ирэв.
